La vie en rose – Edith Piaf

Het leven van Edith Piaf was niet zo rooskleurig, ze werd 47 jaar. Maar ze heeft wel faam gemaakt. Wie kent haar nou niet? Van de mensen van míjn generatie bedoel ik dan.

Naast Non, je ne regrette rien, ook zo mooi, La vie en rose, dus. Ze schreef het in de Tweede Wereldoorlog. Vele jaren later vertolkte Grace Jones het nummer. Klinkt heel anders, maar zeker zo gaaf.

Die versie staat voor mij symbool voor de feestjes in Broekhuizen. Waar zegt u? Broekhuizen, een gehucht in Noord-Limburg, even boven Venlo. Daar woonde mijn vader na de scheiding en er waren geregeld leuke feestjes daar. Soms uit de hand gelopen etentjes, spontaan ingezet ‘even nog een muziekje luisteren’, soms geplande verjaardagsfeestjes, met veel gasten. We dronken een wijntje en dansten tot in de kleine uurtjes.

Hij bewoonde een vrijstaande boerderij, dus de volumeknop kon op tien. Veel van de gasten konden dan niet meer met de auto naar huis: ze zochten een plekje in het grote huis om te slapen en de dag erop genoten en keuvelden we nog na. Op een van die feestjes schalde Grace Jones met dit nummer dus door de boxen. Heaven.

Het was ook te horen door de boxen van het crematorium. Dat nummer moest erbij, van mijn broer en mij.

Wil je hier met jouw herinnering of anekdote ook tussen staan?
Stuur dan een berichtje: ik neem contact met je op om te kijken wat er mogelijk is. Als je wel een anekdote of herinnering aan een bepaald nummer hebt, maar je vindt het lastig om hem op papier te zetten, dan kan ik je daar ook mee helpen! Jouw naam komt in ieder geval bij ‘auteur’ te staan.

Muzieksleutel Ellen's Choices favicon

Laat een reactie achter